خاطراتت را بیاور!

 تا ؟!؟!

بـــگویم: کیـــــــــــــــــــــــــــستم.

صدای گامهای سکوت را می شنوم 

 خلوتها از با همی سگها به دروغ و درندگی بهترند

 
 سکوت گریه کرد دیشب

 
سکوت به خانه ام آمد

 
 سکوت سرزنشم داد

 
 و سکوت ساکت ماند سرانجام

 چشمانم را اشک پر کرده است

مهدی اخوان ثالث

وای بر من !!!

گر تو آن گم کرده ام باشی.

مجبورم نکن بگم که:

 به تو هیچ حسی ندارم

 آخه!؟!

 این دروغه  اما ...

        " دیـــــــــــــــگه چاره ای ندارم"

رفتم ، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهي به جز گريز برايم نمانده بود

اين عشق آتشين پر از درد بي اميد

در وادي گناه و جنونم كشانده بود




رفتم كه داغ بوسه ي پر حسرت تو را

با اشكه  ديده ز لب شستشو دهم

رفتم كه نا تمام بمانم در اين سرود

رفتم كه با نگفته به خود آبرو دهم




رفتم ، مگو مگو كه چرا رفت ، ننگ بود

عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما

از پرده ي خموشي و ظلمت ، چو نور صبح

بيرون فتاده بود به يك باره راز ما




رفتم كه گم شوم چو يكي قطره اشك گرم

در لا به لاي دامن شب رنگ زندگي

رفتم كه در سياهي يك گور بي نشان

فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگي




من از دو چشم روشن و گريان فروختم

از خنده هاي وحشي طوفان گريختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گريختم




اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز

ديگر سراغ شعله ي آتش ز من مگير

مي خواستم كه شعله شوم سركشي كنم

مرغي شدم به كنج قفس بسته و اسير



                                                                                                فروغ فرخزا

      پای من جوونیتو هدر نکن دلبر ناز                           

                     باخت من كافی تو ديگه به پای من نباز

                    توی قلب مهربونت واسه من خونه نساز

                     من بازنده رو خوب ببين برو تنهام بذار

                     من يه پائيزيم و ولی تو چی گل بهار

                  دل به كی بستی عزيزم به منه بی كس و كار

                    قدر دنيارو بدون لحظه هاشو حروم نكن

                    برو و دو روز دنيا رو با من تموم نكن

                    منو باز با اشكای قشنگت روبرو نكن

                    آخه من خودم ته راه رو ديدم سياهيه

                   آخر اين همه عشق و عاشقي تباهی

                    انگار توی تُنگ اين دنيا جای يه ماهيه

 روزمون مبارک

 

تو را افسون چشمانم ز ره برده ست و می دانم

چرا بيهوده مي گويی, دل چون آهنی  دارم

نمي دانی, نمي دانی, كه من جز چشم افسونگر

در اين جام لبانم, باده مرد افكنی  دارم

 چرا بيهوده مي كوشي كه بگريزی  ز آغوشم

از اين سوزنده تر هرگز نخواهی  يافت آغوشی

نمي ترسي, نمي ترسي, كه بنويسند نامت را

به سنگ تيره گوری, شب غمناك خاموشی

 بيا دنيا نمی ارزد به اين پرهيز و اين دوری

فداي لحظه ای شادی كن اين رؤيای هستي را

لبت را بر لبم بگذار كز اين ساغر پر می

چنان مستت كنم تا خود بداني" قدر مستـــــــــــــــــــي" را

 ترا افسون چشمانم ز ره برده است و می دانم

كه سرتاپا بسوز خواهشی  بيمار می سوزی

دروغ است اين اگر, پس آن دو چشم رازگويت را

چرا هر لحظه بر چشم من ديوانه مي دوزی

 

فروغ فرخزاد

مستی

وه چه زیبا بود اگر پاییز بودم

وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم من میخواند شعری آسمانی

در کنارم قلب عاشق شعله میزد،

در شرار آتش دردی نهانی

نغمه من، همچو آوای نسیم پر شکسته،

عطر غم می ریخت بر دلهای خسته

پیش رویم: چهره تلخ زمستان جوانی

پشت سر: آشوب تابستان عشقی ناگهانی

سینه ام: منزلگه اندوه و درد و بد گمانی

کاش چون پاییز بودم، کاش چون پاییز بودم

فروغ فرخزاد

منو حالا نوازش کن ....

 که این فرصت نره از دست

شاید این آخرین باره

که این احساسه زیبا هست

منو حالا نوازش کن

همین حالا که تب دارم

اگه لمسم کنی شاید

به دنیای تو برگردم

هنوزم میشه عاشق بود

تو باشی کاره سختی نیست

بدون مرز با من باش

اگر چه دیگه وقتی نیست

نبینم این دمه رفتن

تو چشمات غصه میشینه

همه اشکاتو میبوسم

میدونم قسمتم اینه

هدیه یه دوست

در جواب نامه ی تو

حــــــــــــالا دیگه تــــــــــــــو رو داشتن خیاله

 دل اسیــــــــــــــر آرزوهای مـــــــحاله

 غبار پشـــــــــت شیشه میگه رفتی

 ولی دلم هنوز باور نداره...

مستی

راهی یه کوره راهم

 کولبار عشقو بستم

دیگه از خودم بریدم

دیگه از آئینه خسته ام

تویی کعبه وجودم

دور چشمای تو گشتم

نکن از دلم گلایه

باید از تو میگذشتم

ای نگاه آبی ناز کاش تو مهربون نبودی

میون این همه آدم تو یه همزبون نبودی

لحظه گذشتن از تو آخرین لحظه دیدار

واسه تو از تو گذشتم

همینو میگن یه ایثــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار

مستی

مستی

وقتی نیستی روزا برام مثل یه ساله

حالا فهمیدم که عشق جز تو محاله

دلم تنگ شده واسه چشمای نازت

چشمایی که مثل آب چشمه زلاله

تو سفر کن به شهر قلب خسته ام

تا ببینی زندونه رنج و ملاله

برگرد ...... عاشقونه برگرد........

دست گرمتو هدیه کن به دست سرد

برگرد تنهام نذار دیگه

به خدا سخته بشکنی غرور من

برگرد.....عاشقونه برگرد

مستی

 

  

 

 

دیگه نمیگم

"دوستـــــت دارم"

 میخوام اینو خوب بدونی

حالا که همـــش دروغ میگی

دیــــــــــــــــــــــگه نمیخوام بمونی

 

 

 

مستی

ازت ممنونم،این قشنگترین هدیه ایه که تا الان گرفتم ،"دوستت دارم" به

خاطر تمام مهربونیات و شعر زیبات

شبیه چشمهایت

 
چشم بسیار دیدم

 و گر روزي درون چشمهايت

و در آنها تمنايي بجز با هم بودن را نبينم

 چونان چون تکه اي ناچيز يخ

در کنار آفتاب هستي بخش

 ولي افسوس که گهگاهي

 و حيران سخت مي مانم

از پیش من برو که دل آزارم

ناپایدار و سست و گنه کارم

در کنج سینه یک دل دیوانه

در کنج دل هزار هوس دارم

قلب تو پاک و دامن من ناپاک

من شاهدم به خلوت بیگناه

"تو از شراب بوسه من مســـــــــــتی"

من سرخوش از شرابم و پیمانه

چشمان من هزار زبان دارد

من ساقیم به محفل سرمستان

تا کی ز درد عشق سخن گویی

گر بوسه خواهی از لب من بستان

عشق تو همچو پرتو مهتابست

تابیده بی خبر به لجن زاری

باران رحمتی است که می بارد

بر سنگلاخ قلب گنهکاری

من ظلمت و تباهی جاویدم

تو آفتاب روشن امــــــــــــــــیدی

بر جانم ای فروغ سعادتبخش

دیر است این زمان که تو تابیدی

دیر آمدم و دامنم از کف رفت

دیر آمدی و غرق گنه گشتم

از تند باد ذلت و بدنامی

افسردم و چو شمع تبه گشتم

مستی

 

 

 

مـــــن هنوز تشنه نورم !

 

تشنه دشت خورشید

 

 "زود بیـــــــــــا"

که باد غربت همه پرهامو چید...

 

 بیـــا هم هوای مــن

 

" فقط تــــویی" صمیمی

 

 مــــــــنو از اینجا ببـــــــــــر

 

تـــــــــو ای جفــــــــــت قـــــــدیمی

 

 

 

مستی

"مـــــن  با  تـــــو ام ای رفیق ! با تو"

همراه تو پیش می نهم گام

در شادی تو شریک هستم

بر جام می تو می زنم جام

من با تو ام ای رفیق ! با تو

دیری ست که با تو عهد بستم

 
همگام تو ام ،‌ بکش به راهم

همپای تو ام ، بگیر دستم

پیوند گذشته های پر رنج

اینسان به توام نموده نزدیک

هم بند تو بوده ام زمانی

در یک قفس سیاه و تاریک

رنجی که تو برده ای ز غولان

بر چهر من است نقش بسته

زخمی که تو خورده ای ز دیوان

بنگر که به قلب من نشسته

تو یک نفری ... نه !‌ بیشماری

هر سو که نظر کنم ، تو هستی

یک جمع به هم گرفته پیوند

 
یک جبهه ی سخت بی شکستی

زردی ؟ نه !‌ سفید ؟ نه !‌ سیه ، نه

بالاتری از نژاد و از رنگ

تو هر کسی و ز هر کجایی

من با تو ، تو با منی هماهنگ

 

بیا کنارم سرو ناز بی تاب

بیا کنارم زیر طاق مهتاب

عطش ببازیم به نسیم دریا

غزل برقصیم تا طلوع فردا

بیا کنارم ساقه ی بهاره

رو فرش برگ و پولک ستاره

خمار شعرم می شکنه پیش تو

"عجب شرابی نفس تو داره "

تن حریرت جوی عطر جاری

صدای گرمت غیرت قناری

بذار بگیرم مثل تور دریا

 
تو رو در آغوش ، ماهی فراری

 

مادر بزرگم شاعر باران بود

و براي سرودن غزلهايش هميشه باران را بهانه داشت

ديشب که غزل خداحافظي را سرود ؛

چه باراني می باريد اينجا

از اشك و گلاب و آه و ناله . . .

لطفا برای شادی روحش يک صلوات بفرستيد

اون مثل فرشته ها بود

گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده است

مستی

مستی

خسته ام!

مسخره است همه چیز

حتی "چـــــــــرایی" که مقابل چشمم رژه میره.

نمیدونم باید از کی بپرسم چرا؟

 یا اصلا باید بپرسم چرا؟

 چرا بعضی وقتا بعضی چراها پرسیدن نداره؟

 آهان  چون چرا جواب نداره! 

راستی چرا بعضی چراها جواب ندارند؟!؟

دوباره چـــــــــــرا؟هزارتا چـــــــــــرا؟

چرا من؟ چرا زود؟ چرا روئیا؟

چـــــــــرا هـــــــــــــــزارتا دوست دارم؟

 چرا یکی دوستم داری؟

 چرا یکی از هزارتا بیشتره؟

 چرا هزارتا تنهام میزاری؟

چرا چراغ خنده  خاموشه؟

 چرا گریه ام میاد؟

چرا دیگه لپام از شدت خنده درد نمیگیره؟

چرا ساکتم؟

چرا سردرد ندارم؟

چرا قلبم درد میکنه؟

چرا سهم من کوتاه بود؟

راستی یادته بهم گفتی چرا خودت مطلب نمی نویسی؟ حالا

نوشتم میتونی جواب این چراهارو بدی؟

حتما  می پرسی چرا از من می پرسی؟

با همه ی اینا ممنونم چون حالا معنی این شعرو میفهمم.

   "هــــــــزار شب شراب نیارزد به بامداد خمار"

چنان دل کندم از دنیا

                        که شکلم شکل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویش

                           که مرگ من تماشاییست



مرا در اوج می خواهی؟ تماشا کن ، تماشا کن

"دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن"



در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما



همه از من گریزانند ...

تـــــــــــــــــو هم بگذر از این تنــــــــــــــــــها !!!

بوسه

در دو چشمش گناه می خندید

بر رخش نور ماه می خندید

در گذرگاه آن لبان خموش

شعله ای بی پناه می خندید

شرمناک و پر از نیازی گنگ

با نگاهی که رنگ مســـــــــتی داشت

در دو چشمش نگاه کردم و گفت

باید از عشق حاصلی برداشت

سایه ای روی سایه ای خم شد

در نهانگاه رازپرور شب

نفسی روی گونه ای لغزید

بوسه ای شعله زد میان دو لب

 

 

خدایا ،

به من زیستنی عطا کن ،

که در لحظه مرگ ،

بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است ،

حسرت نخورم .

و مردنی عطا کن ،

که بر بیهودگی اش ، سوگوار نباشم .

بگذار تا آن را من ، خود انتخاب کنم ،

اما آن چنان که تو دوست داری .

« چگونه زیستن » را تو به من بیاموز ،

« چگونه مردن » را خود خواهم آموخت !

 

مستی